Mirai Movie Review | Teja Sajja चा ‘Mirai’ हा नवीन तेलुगू सुपरहिरो सिनेमा दृश्यांनी भारी आहे पण भावनिक स्तरावर कमकुवत ठरतो. जाणून घ्या सिनेमा रिव्ह्यू, कथा आणि परफॉर्मन्सची सविस्तर समीक्षा.
Mirai Movie Review तेजा सज्जा सुपरहिरो सिनेमा
तेलुगू चित्रपटसृष्टीने अलीकडेच एक वेगळा प्रयोग केला आहे — ‘मिराई’ (Mirai) नावाचा सुपरहिरो सिनेमा, ज्यात मुख्य भूमिकेत आहे तेजा सज्जा. ‘हनुमान’ नंतर तेजा पुन्हा एका मोठ्या सुपरहिरो कॅनव्हासवर झळकला आहे, मात्र या वेळेस कथा जरी भव्य वाटली तरी ती मनाला भिडत नाही, असं स्पष्ट जाणवतं.
‘मिराई’चा दिग्दर्शक आणि छायाचित्रकार कार्तिक गट्टमनेनी, तसेच लेखक मणिबाबू करनम, यांनी एक दृष्यदृष्ट्या भव्य, तांत्रिकदृष्ट्या परिपूर्ण सिनेमा साकारला आहे. पण ज्या भावनिक जोडणीची अपेक्षा असते, ती कथा देण्यात कमी पडते.
चित्रपटाची सुरुवातच आकर्षक आहे — अॅनिमेशनच्या माध्यमातून जगाची पार्श्वभूमी दाखवली जाते. कथा पोहोचते सम्राट अशोकाच्या काळात, ज्या वेळी कलिंग युद्धानंतर तो पश्चात्तापाने भरून जातो. दंतकथेनुसार, जगात नऊ गूढ ग्रंथ असतात, ज्यांमध्ये असते प्रचंड शक्ती. जर हे ग्रंथ वाईट शक्तींच्या हाती लागले, तर संपूर्ण जग धोक्यात येऊ शकते.
या संकल्पनेवर सिनेमा आधारित आहे — ऋषी अगस्त्य, साधूंचा एक गट, एक आई जिला विध्वंसाचे दर्शन होतं, आणि तिचा मुलगा जो निवडलेला आहे ‘तारणहार’ म्हणून. हे सगळं कागदावर अतिशय रंजक वाटतं. पण प्रत्यक्ष पडद्यावर तेवढं प्रभावी वाटत नाही.
पहिल्या तासभर सिनेमात कथानक गोंधळलेलं वाटतं, अनेक पात्रं येतात पण त्यांचं उद्दिष्ट स्पष्ट होत नाही. ‘ग्रंथ’ धोक्यात असल्याचं सांगितलं जातं, पण त्यामागचं urgency प्रेक्षकांपर्यंत पोहोचत नाही.
नायक वेद (तेजा सज्जा) ला त्याचं नियतीचं गुपित कळतं आणि तो त्याच्या प्रवासाला निघतो. पण या प्रवासातली गती काहीशी बनावट वाटते. दरम्यान, विरोधी शक्ती — मंचू मनोज — एका शापित काळ्या तलवारीच्या जोरावर सगळे संरक्षक हरवतो. मात्र त्या लढायांमध्ये प्रेक्षकाला फारशी भावना जाणवत नाही.
जगपती बाबू यांनी वयोवृद्ध साधूच्या भूमिकेत थोडं भारदस्तपण आणलं आहे, पण बाकी पात्रं फिकी पडतात. विभा (ऋतिका नायक) ही साध्वी सहजपणे वेदपर्यंत पोहोचते — वाराणसी, कोलकाता, हैदराबाद असा प्रवास क्षणात होतो आणि कथा सरळ climactic भागाकडे धावते.
वेदचं जग मात्र काहीसं बनावट वाटतं — स्क्रॅपयार्डमधलं त्याचं घर ‘काळ्की 2898 AD’ मधल्या डिस्टोपियन काशीची आठवण करून देतं, पण त्या सेटमध्ये ‘जगलेपणाची’ जाणीव नाही. वेद आणि विभा यांचं नातंही वरवरचं वाटतं. तिची मन वाचण्याची क्षमता, त्याचा मित्रांबरोबरचा संवाद — सगळं पटकन उरकलेलं भासतं.
हिमालयात वेदचा प्रवास आणि ऋषी अगस्त्य (जयाराम) यांच्याशी भेट या भागात थोडं depth अपेक्षित होतं, पण तिथेही कथा घाईघाईने पुढे जाते. तरी नंतरच्या भागात — आई-मुलगा नातं आणि विरोधी शक्तीचं पार्श्वकथानक उलगडलं की सिनेमा थोडा जिवंत वाटतो.
तेजा सज्जा आपल्या साधेपणाने आणि ऊर्जा भरलेल्या अभिनयाने लक्ष वेधून घेतो. त्याची अॅक्शन सिक्वेन्सेस चांगली दिसतात. मंचू मनोज विरोधी भूमिकेत दमदार दिसतो, आणि श्रिया सरन आईच्या भूमिकेत भावनिक वजन आणते.
चित्रपटात काही कल्पक दृश्ये नक्कीच आहेत — रामायणातील संपाती या पक्ष्याचं animatronic रूप, तसेच ऋषी अगस्त्य यांनी सांगितलेलं ‘spiritual physics’ हे सगळं दृष्यदृष्ट्या प्रभावी वाटतं. संगीतकार गौरा हरी यांचं पार्श्वसंगीत सिनेमाला थोडं भव्यत्व देतं.
क्लायमॅक्समधील युद्ध दृष्यं आणि व्हिज्युअल इफेक्ट्स अप्रतिम आहेत, पण त्या प्रवासातली भावनिक गुंतवणूक हरवते.
‘मिराई’ ही कल्पना मोठी आहे — भारतीय पौराणिक कथा आणि आधुनिक सुपरहिरो विश्व यांचा संगम करण्याचा प्रयत्न — पण ते तितकं प्रभावी साकारलं गेलेलं नाही. कथा सुंदर आहे, पण हृदयाशी जोडणारा भाव नाही.
हेही वाचा
नोबेल शांतता पुरस्कार 2025: ट्रम्प यांना नाही! ‘आयर्न लेडी’ मारिया कोरिना मचाडो यांना जगाचा सन्मान
दिग्दर्शक कार्तिक गट्टमनेनी यांनी दुसऱ्या भागासाठी (sequel) बीज टाकलं आहे. जर पुढच्या भागात त्यांनी अधिक घट्ट आणि भावनिक पटकथा दिली, तर ‘मिराई’ खऱ्या अर्थाने भारतीय सुपरहिरो सिरीज बनू शकते.
